حســـــــــــــین«ع»،همـــــدم تنهایی من

شب هفتم(علی اصغر)

farshadhadad — Thu, 24 Dec 2009 11:15:45 GMT

حسین جان شیعه ات همواره آقا است*مقام نوکر، از ارباب پیدا است

نشسته ام در حریم روضه هایت *تمام دلخوشی ما به دنیا است

اگر روزی بدون تو بیاید *برای ما همان روز مبادا است

کمی از رنگ و بوی تو گرفتن* خدا داند تمام همت ما است

نشاط ما پس از پایان روضه *نشانی قبول این تولی است

بهشتی که خدا وصفش نموده *برای عاشقان تو همین جاست

تو ذره ذره در جانم نشستی *که این گونه دلم سوی تو برخواست

خوشم امروز مهمانم تو هستی* زمان میزبانی تو فردا است

خدا را شکر با تو آشناییم* جدایی از غم تو رنج عظماست

السلام علیک یا علی اصغر

خیمه بر هم ریخته بود و هیاهویی به پا بود بچه شش ماهه رو دست به دست میگردوندند ولی ساکت نمیشد و مدام گریه میکرد خواهر سه ساله اش اومد و گفت بدینش به من ساکتش کنم هر وقت بغل من میومدش ساکت میشد بچه رو بغل کرد دید ساکت نمیشه گفت میدونم چه کنم الان میبرمش پیش بابا:

بر مرکب پیمبر اعظم سوار شد* عمامه بست رو به سوی کارزار شد

زیر عبا گرفت علی را *با شیرخواره جانب آن قوم خوار شد

گفتن آمده است به قرآن قسم دهد* پس همهمه گرفت و قشون بی قرار شد

پس دست برد و طفلک از حال رفته را *بیرون کشید و خاتم شهر آشکار شد

لب باز کرد تا سخن انشا کند حسین *پس روبرو به مکتب داد و هوار شد

چندین سخن ز ماهی و آب فرات کرد* پس با علی سخن ز سر التفاط کرد

چشم سیاه تو چقدر آب میخورد؟*اصلا شب سیاه مگر آب میخورد؟

شمرو سنان و اخنس و خولی بهانه است *قتل پدر ز داغ پسر آب میخورد

ای پاره ی دلم سر دستم تکان مخور* الان لبت ز تیر سه پر آب میخورد

گفتند آمده است زرنگی کند حسین* جای تو گفتند پدر آب میخورد

عباس خفته است که بر پاست حرمله* این فتنه از خسوف قمر آب میخورد

یا رب ببین که من جگرم را فروختم *تنها ستاره سحرم را فروختم

گفتا پسر به تیر بزنم یا بر ابش؟* گفت بر سه جا بزن پدر و مادر و پسر

شب ششم(شب حضرت قاسم)

farshadhadad — Tue, 22 Dec 2009 17:06:56 GMT

بال فرشته که خاک پای حسین است* فرش حسینیه ی عزای حسین است

فاطمه دنبالش از صبح قیامت* هرکه به دنبال دسته های حسین است

شعر من وتو که افتخار ندارد *تا که خدا مرثیه سرای حسین است

رحمت زهرا برای این که بریزد* منتظر گریه برای حسین است

در دل مردم چه هست، کار نداریم* در دل ما که برو بیای حسین است

دست به دست کسی دراز نکردیم *هر دو جهان دست ما گدای حسین است

گندم شهر حسین روزی ما شد باز* سر سفره ها غذای حسین است

پرچم کرب و بلا همیشه بلند است* محافظ پرچم اگر خدای حسین است

غزه بدون حسین است که این هست* راه نجات بشر به راه حسین است

هرچه که ما خواستیم فاطمه داده* آنچه فقط مانده کربلای حسین است

السلام علیک یا قاسم ابن الحسن

گفته اند 2 سر را نتونستن به نیزه بزنن یکی سر حضرت عباس بود یکی سر 13 ساله امام حسن حضرت قاسم. به قدری سر داغون شده بود که با پارچه بر نیزه بستن.وقتی خواست بره میدان چون قامتی کوتا داشت و کم سن و سال بود غلاف شمشیر به روی زمین کشیده میشد و وقتی سوار بر اسب شد پایش به زمین نمیرسد اما من نمیدونم چه اتفاقی افتاد که وقتی حسین خواست جنازه اش رو به سمت خیام برگردونه سینه قاسم رو به سینه خودش چسبونده بود ولی پاهای قاسم روی زمین کشیده میشد

جان دادنم شبیه عروج شهیده است* آن بانویی که جان علی را خریده است

من زاده ی حسن، نوه مرد خیبرم* من را خدا برای حسین آفریده است

بودم سه ساله داغ پدر بر دلم نشست* آری عمو مرا پسرش پروریده است

از گریه ی مقابل خیمه دلم شکست دیدم عمو ز داغ علی قد خمیده است

طوری زدم به لشکر دشمن که خصم گفت* شیر جمل دوباره به میدان رسیده است

دست رنج خویش را چو علمدار دید* گفت رزمت میان لشکر پدیده است

غارت شده دوباره عموی غریب من* رنگش ز شرم روی برادر پریده است

شب پنجم(شب حضرت عبدلله بن الحسن)

farshadhadad — Tue, 22 Dec 2009 17:05:10 GMT

در سرش طرح معما میکرد*با دل عمه مدارا میکرد

فکر آن بود که میشد ای کاش* رفع آزار ز آقا میکرد

به عمویش که نظر می انداخت* یاد تنهایی بابا میکرد

دم خیمه همه واقعه را* داشت از دور تماشا میکرد

چشم در چشم عزیز زهرا* زیر لب داشت خدایا میکرد

ناگهان دید عمو تا افتاد* هرکسی نیزه مهیا میکرد

نیزه ها بود که بالا میرفت* سینه ای بود که جا وا میکرد

کاش با نیزه زدن حل میشد* نیزه را در بدنش تا میکرد

لب گودال هجوم خنجر* داشت عضوی از بنش وا میکرد

هر که نزدیکترش می آمد *نیزه ای در گلویش جا میکرد

گفت ای کاش نمیدیدم من* زخم هایت همه سر وا میکرد

دست من باد بلاگردانت* ذبح گشتم به روی دامانت

نوشتن ای ابیات خیلی برام سخت بود و به سختی نوشتمشون امیدوارم استفاده کنیم.بابت نوشتن این ابیات عر میخواهم اگر ایت شدید.

وقتی شرایط عمو را دید دیگر طاقت نیاورد ناگهان دست از دست عمه رها کرد و سمت گودال دوید و خود را بر سر عمو رساند و گفت ای زنا زاه میخوای عموی من رو بکشی دید جوابی نمیاد وقتی دید شمشیر داره پایین میآدعبدلله 11 ساله شاید کمتر دست را بالا برد و مانع شد و دست خود را از دست داد و فقط یه چیز در آن لحظه گفت و اون هم این جمله بود:«وای مادر»از صبح عاشورا هرکس به شهات رسید امام حسین خودش رو به بالینش رساند اما اینجا فرزند کوچک کریم اهل بیت خودش رو بالای سر عمو رساند و بر روی سینه حضرت جان داد.

شب چهارم(دو طفلان زینب)

farshadhadad — Sun, 20 Dec 2009 17:15:18 GMT

این همه از لطف و عنایات خدای زینب است* چشم ما آماده گریه برای زینب است

این که میسوزیم هرنوکر که میگوید حسین* بر خود آقا قسم، سوز صدای زینب است

گرچه دانیم ما صاحب عزا زهرا بود* مزد ما سینه زنها تنها به پای زینب است

هرکه میگوید حسین، زینب دعایش میکند* خیر دنیا و قیامت در دعای زینب است

گر خدا شد خون بهای حضرت ذبح عظیم* حضرت ارباب ما خود خون بهای زینب است

هر که گردد زینبی اول حسینی میشود* هر کسی باشد حسینی مبتلای زینب است

بین هیئت گر صفای کربلا حس میکنی* بر همان شش گوشه سوگند از صفای زینب است

آن مکانی که به تل زینبیه شهره است* کعبه اهل سماوات و منای زینب است

هرکه در عمرش فقط یکبار گوید یا حسین* مورد لطف و عنایات خدای زینب است

السلام علیکم یا ابنای زینب

میدان عاطفه ز حماسه وسیع تر* دست حماسه از همه دستان رفیع تر

چون عشق و اقتدار به هم میدهند دست* اقدامشان ز خیر دلیران سریع تر

میدان کارزار همه مستطیع عشق* وز حاجیان دو تازه جوان مستطیع تر

هرچند اهل خیمه شفیعان محشرند* اما به روز حشر گروهی شفیع تر

آل عقیل و آل ابی طالبند لیک* ابنای زینبند مقامی رفیع تر

استاد رزم هردو علی اکبر حسین* هر یک به رزم خویش از آن یک بدیع تر

هردو به دست بوسی مادر سبب شدند* این خانواده الگوی عشق و ادب شدند

مادر میان خیمه بر این عاشقان مطاف* بودند گرد مادر آزاده در طواف

دستان مادرانه زینب چو شانه ای* بر گیسوان نرم و غزالان به انعطاف

مادر به گوش تازه جوانان خویش گفت* نزد امام خود بشتابید تا مصاف

او را به جان مادر خود میدهم قسم* تا یک کلام لب بگشاید ز انصراف

نوباوگان زینب کبری علم به دست* هریک جدا به کوفه نشان داد ناز شست

یک لشکر از یسار و یمین میگریختند* وقتی که نور دیده زینب نقاب بست

از تیغ عون لشکر کوفی امان نداشت *وز رزم بی امان محمد ستم شکست

قلب سپاه کوفه شکافی عمیق دید *یعنی سپاه زینب عدو را ز هم شکست

اطفال را محاصره کردند ناگهان* وقتی تهاجم علویون فرو نشست

چون شد صدای هلهله دشمنان بلند *عون از نفس نشست محمد ز پا نشست

گرد و غبار بود و تکاپوی نیزه ها *حالا رسید نوبت این قوم شب پرست

شب سوم(بلبل حسین،حضرت رقیه خانم)

farshadhadad — Sun, 20 Dec 2009 17:09:43 GMT

عشق تو را حسین به عالم نمیدهم*در دست غیر حلقه خاتم نمیدهم

زلف من از ازل به تو پیوند خورده است* این وصل را به گیسوی پر خم نمیدهم

حمد خدا به بزم عزای تو آمدیم *این بزم را به جنت اعظم نمیدهم

روزی که بر غم تو بگرییم دل خوشیم* حزن تو را به عید عجم هم نمیدهم

نام مقدست نمک زندگی ماست* جز شور یا حسین دگر دم نمیدهم

این اشک نیست چشمه جوشان فاطمه است* این آب رو به چشمه زمزم نمیدهم

سینه زن تو نیمه عباس تا که هست* دیگر محل به دارو و مرهم نمیدهم

بیرق ،علم،کتیبه بود اعتقاد ما *در دست دشمنان تو پرچم نمیدهم

شور و نشاط سال جهان را به لحظه ای* از روضه های ماه محرم نمیدهم

السلام علیک یا بنت الحسین

کاروان اسرا از حرکت ایستاد هر کاری کردند حیوانات حرکت نکردند و قافله تکان نمیخورد فهمیدند یه خبری شده اومدند خدمت حضرت سجاد و علت رو پرسیدند حضرت دید راس پدر انتهای قافله را نگاه می کند فرمود یک نفر از قافله در راه افتاده اجازه بدید من برم بیاورمش گفتند نه فردی قوی هیکل و به شدت عصبانی رو فرستادند دنبال گمشده رقیه 3 ساله از قافله جای مانده بود و از بابا شنیده بود که هرجا کمک خواستی مادر راصدا کن او مشغول صدا کردن بود که خانمی قامت خمیده اومد و او رو روی پایش نشاند داشت با مادر صحبت میکرد و گریه میکرد و از اتفاقات میگفت که ناگهان اون مرد که به شدت عصبانی بود رسید بالای سرش گفت تو اینجا چه میکنی (یا زهرا مددی)نا مرد همچین با لگد به پهلوی دختر 3 ساله کوبید که نفس بند اومد اجازه نداد نفس بالا بیاد از گیسوی او گرفت و روی زمین میکشید و میبرد.

امشب شب گفتنشه وگرنه این درد رو توی سینه نگه میداشتم میخوام غلط زیادی کنم یه چیزی رو بگم که شنیدنش سخته خدا کنه که دروغ باشه و اینگونه نباشه:میگند تا به حال 2 بار آب قبر حضرت رقیه رو گرفته و مجبور شدند جای قبر رو تغییر بدند و نبش قبر کنند و هربار که خواستند این عمل رو انجام بدهند بزرگترین عالم سوریه رو خبر میکردند و به مدت 48 ساعت این بدن رو روی دستاش نگه میداشته تا تعمیرات انجام بشه و دوباره بدن رو دفن کنند آخرین بار گفته اند 80 یا 100 سال پیش این اتفاق افتاده و اون عالم هنوز زنده است و او نقل کرده که وقتی بدن رو به خاک سپرد و از قبر بیرون اومد به شدت خودش رو میزد و از خود بی خود شد دلیل رو پرسیدند گفت که کی میگه توی خرابه ببی رقیه رو غسل دادند و کفن پوش کردند به خدا قسم او رو با همون لباسهای خودش دفن کرده بودند خدا کنه نفهمی چه گفتم و امیدوارم این داستان دروغ باشد.

ابروی کبودم چه به ابروی تو رفته* این موی پر از پنجه به گیسوی تو رفته

این زلف شکن در شکنم شانه نخورده* این موی پریشان به خم موی تو رفته

هرچند که جای، گوشه ویرانه گرفتم* عطر نفسم بر لب خوش بوی تو رفته

تنها نشده شکل تو دندان شکسته* این دنده پهلو به پهلوی تو رفته

با مادر خود فاطمه گفتم شب دیدار* بازوی ورم کرده به بازوی تو رفته

تا باز کنم پلک تو را باز میفتد* چشمان تو بر دختر کم روی تو رفته

از پای همه قافله خلخال ربودند* از دست نگفتی که النگوی تو رفته

شب دوم(ورود کاروان عشق به میکده)

farshadhadad — Fri, 18 Dec 2009 18:53:33 GMT

ما را مقیم خیمه غم آفریده اند *یعنی غلام اهل حرم آفریده اند

شکر خدا که در ره اربابمان حسین *بر جمع ما ثبات قدم آفریده اند

شکر خدا که ماه محرم فرا رسید* این را ازل به لوح و قلم آفریده اند

روزی که رزق و روزی ما را رقم زدند* آب و گلم ز رنج و الم آفریده اند

این پرچم و سیاهی تو میکشد مرا *ما را شهید میر و علم آفریده اند

ما با غمت به موی تو سوگند خوش دلیم*نام تو را برای قسم آفریده اند

آهنگ یا حسین ز انفس زینب است*آن را برای نوحه و دم آفریده اند

بانی خدا و خرج محرم ز فاطمه است*این تکیه را ز جود و کرم آفریده اند

تو کشتی نجاتی و دریاست عالمین*ما را نجات داده ز یم آفریده اند

کوهیم و جز برای خدا خم نمیشویم*ما را فدای قامت خم آفریده اند

ای پیرو قیام حسین این پیام اوست*فریاد را علیه ستم آفریده اند

فردا روزی کاروان رسید به سرزمین کربلا دیگه ناقه حرکت نکرد وقتی فهمید اینجا کربلا است فرمود بارها رو از ناقه ها پیاده کنند رو به عباس کرد و گفت خیمه زن ها رو اول بزنید و خیمه بقیه رو دور آنها بزنید همه پیاده شدند نوبت خانم زینب شد 18 نفر مرد هاشمی آمدند و دور ناقه را گرفتند عباس جلوی ناقه زانو زد اکبر رکاب گرفت ناگهان پرده کنار رفت چهره نمایان شد امام حسین دست خواهر رو گرفت و با احترام و به آرامی پای بر زانوی عباس گذاشت و آرام پیاده شد اما وقتی پای بر زمین گذاشت دلش آشوب شد رو به برادر کرد و گفت اینجا کجاست که من اینگونه شدم

اینجا که آمدیم غم و غصه به پا گرفت*دلشوره عجیب وجود مرا گرفت

حس غم جدایی این دشت لاله خیز*بال و پرم جدا،دلم را جدا گرفت

فالی زدم به مصحف پیشانی ات*آیات غربت تو دلم را فرا گرفت

تنها دلیل بودن من سایه سرم*زینب فقط به عشق برادر بقا گرفت

بین خیام خیمه عباس دیدنیست *شکر خدا رکاب مرا آشنا گرفت

تا وقت هست حلقه انگشتری درار*از ترس ساربان دل زینب عزا گرفت

اینجا درخت و نیزه تفاوت نمیکند*هر یک به سهم خویش نشان تو را گرفت

همانجا بر زمین نشست و گریه کنان خاک بر سر میریخت حرف اینجاست خانم با احترام از ناقه پیاده شد اما روز 11 محرم وقتی از گودال قتله گاه بیرون اومد دید دشمن به سمت کودکان و زنان هجوم میبره به سمتشان دوید و با نعره حیدری دورشان کرد و گفت خودم همه رو سوار میکنم تک تک همه را سوار کرددیگه کسی نمانده بود ناگهان غمش 2 برابر شد او تنها مانده بود روی کرد به سمت علقمه ...

حلول ماه غم بار محرم

farshadhadad — Fri, 18 Dec 2009 09:45:18 GMT

شب اول محرم(مسلم ابن عقیل"نائب امام زمانش")

حب الحسین روح مسلمانی من است*حب الحسین پایه ایمانی من است

روح القدس تعارف جامش معارف است *حب الحسین تشنه روحانی من است

از منظر روایت ارباب معرفت *حب الحسین صورت انسانی من است

آن نعمتی که هست امان مِن الجحیم *حب الحسین مهر حسین جانی من است

حب الحسین حب خداوند عالم است *حب الحسین هدیه سبحانی من است

از فوق عرش هاتف غیبی ندا دهد *حب الحسین نغمه روحانی من است

چون ریسمان محکم قرآن طلب کنم *حب الحسین واژه قرآنی من است

هرکس که طالب گل خوشبوی جنت است *حب الحسین عطر گلستانی من است

قبل از همه بهشت نصیب که میشود؟*حب الحسین برگه مهمانی من است

هر کام را که طعم فراتش نمیدهند* حب الحسین طعم محبانی من است

محشور با رسول خدا طول سجده است* حب الحسین سجده طولانی من است

شوق الحسین امن و امان نجات ماست* حب الحسین رایت نورانی من است

چون قلب در تلاطم گرداب غم شود *حب الحسین ناجی طوفانی من است

حب الحسین کشتی نور و هدایت است *این اعتقاد یار خراسانی من است

لبیک ما به طالب خون حسین چیست؟*حب الحسین پرچم ایرانی من است

اسلام علیک یا اباعبدلله

18000نفر زن و مرد با مسلم آمدند بیعت کردند.اما وقتی غروب شد و نماز عشا رو خوندند برگشت عقب رو نگاه کرد دیدهیچکس نیست.

حال با زبان روزه (ایام روزه داری بود)توی کوچه ها با ناراحتی و خستگی قدم میزند:

کوچه به کوچه میروم شاید کسی پیدا کنم ای دریغ از خانه ای تا لحظه ای مئوا کنم

کوچه گردی من از شهر مدینه باشد و دست بسته اقتدا بر حضرت مولا کنم

گوییا نامه نویسان یکی را مرد نیست گوییا یک مرد از نامه نویسان نیست نیست

در کوچه ها همیطور قدم میزد و از تشنگ و خستگ به دوار خانه ای تکیه زد زن آن خانه داشت جلو خانه را جارو میکرد گفت غریبی؟گفت آری غریبم زن گفت به دیوار خانه من تکه مزن و از اینجا برو.حضرت مسلم اومد وسط کوچه و همان جا روی زمین نشست زن گفت نامت چیست تو کیستی؟مسلم گفت من نائب امام حسین هستم زن تا این جمله را شنید بر سر خود زد و گفت آقا غلط کردم ببخشید منزل من مال شماست و مسلم را به خانه دعوت کرد.

وقتی حضرت رو دستگیر کردند و به شدت شکنجه کردند از تشنگی ناله میکرد زنی دلش سوخت و ظرفی آب آورد تا حضرت آب بخورد با دست بسته تا سر بر کاسه میکرد خون دهان بر آب میریخت و نمیتوانست آب بخورد و وقتی این اتفاق 3 بار تکرار شد حضرت فهمید که ان حکمتی دارد و فهمید که باید با لب تشنه چشم از جهان ببندد.

شب اول محرم امسال با سالهای دیگه متفاوت شد.باز یاد جمله امام سجاد میفتیم که خدا را شکر که دشمنان اسلام را از نادانها قرار داد.امسال نزدیک ماه خون بار محرم عکس نائب امام زمان و امام راحل را پاره کردند و به خیالشان اینگونه به ما و آنها بی احترامی کردند اما بدانند شروع این انقلاب با بی احترامی به امام خمینی در مدرسه فیضیه آغاز شد و امسال شب اول محرم در حسینیه ها و شهر همه گفتند از زشتی این حرکت و کینه مسلمین از انها بیشتر شد و این جسارت در ذهن ها نقش بست و امام خمینی و مقام معظم رهبری نزد ما محبوب تر شدند دقیقا مثل خراب کردن حرم امامان ما در کاظمین.اگر آن روز همه مسلم را تنها گذاشتند و به او پشت کردند اما مسلمین پشت نائب امام زمانشان را خالی نخواهند کرد حال هرچقدر دلتان میخواهد عکس آتش بزنید این اعتقادات و عشق ها در قلب های ما جای دارد اگر میتوانید خنجر بر قلب ما بنید که باز هم پیروز ما هستیم.

خدا در آیه 67 سوره مائده به شما میگود که این درخت محکم اسلام به راحتی خراب نمیشود چون خداوند از شر مردم آن را حفظ میکند و حال هرچه شما تیشه بر ریشه این درخت بزنید این درخت قوی تر و محبوب تر میشود و این معجزه اسلام است.

امام علی در کتب اهل سنت به ما مردم توصیه میکند از فتنه های آخر زمان ناراحت نشوید این فتنه ها منافقین را معرفی میکند.

توصیه من به آنها و طرفدارانشان اینه که با هر اعتقادی هستی در این ماه رنگها را کنار بگذار و با ماه محرم بازی مکن و سعی در ادامه اعمال در این ماه مکن که برهم زدن عزای حسین زندگیت را به آتش میکشد و خودت باید جواب حضرت زهرا را بدهی باور نداری بخوان داستانهای واقعی را در این زمینه.این ماه نه سبز است و نه بنفش و نه رنگ دیگر این ماه یک رنگ دارد و آن هم مشکی.

دشمنان اگر فکر کرده اند میتوانند اسلام و حسین را از ما بگیرند کور خوانده اند چون ما تا وقتی زنده ایم این پرچم رو حفظ میکنیم و نسلی تربیت میکنیم تا بعد از مرگ ما این راه را ادامه بدهند.

این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه میدارد.

دل نوشته شماره 2

farshadhadad — Tue, 10 Nov 2009 13:35:18 GMT

بی وفایی

کنج خرابه ای تاریک نشسته و زانوهایم را در آغوش گرفته ام و آرام اشک میریزم و شرمسارم.

مدام تکرار می کنم اگر منو نبخشه چه کنم؟چه کنم؟اگه دیگه دوستم نداشته باشه چی؟

آخه بهش قول داده بودم تا بی وفا نباشم.قول دادم پای عشقمون بمونم.

برام خیلی زحمت کشیده بود ولی من..

از درون دارم به حد انفجار میرسم.بغض نهفته در گلو در حال خفه کردنم هست.

آری.آری کاش مرده بودم.

ولی انتهای دل هنوز امید دارم.امید به بخشش و میدانم من را خواهد بخشید.

چون من پشیمانم و او مهربان.

او غافر است و من مذنوب و گنه کار

بلند فریاد می زنم ای پناه بی پناهان و ای خدای گنه کاران غلط کردم

آمده ام تا از ابتدا شروع کنم و با کمکت بالاخره صعود خواهم کرد.

گپی کوتاه با شهر نور

farshadhadad — Tue, 01 Sep 2009 10:17:18 GMT

سلام.سلام به تو زیباترین شهر خدا.سلام به تو که هرسال سرسبزی و نشاط را برای ما به سوغات می آوری.سلام به تو ای شهر نزول قرآن و خوبی ها.سلام به تو ای برادر و فامیل ما.آری ما از طریق خدا با تو فامیل میشویم.هیچ معلوم هست تو کجا بودی؟چقدر دیر کردی؟همش میگفتم نکند قبل رسیدنت من عازم سفر آخرت شوم و به استقبالت نتونم بیام.خلی خوش اومدی.صفا آوردی.دنیای حقیر ما رو نورانی کردی.به خود خدا که واسطه من و توست یک سال منتظرت بودم.به راستی چه کسی باور مکند من یک سال منتظرت بودم. دلم برای ندای یا علی و یا عظیم خیل تنگ شده بود برای افتتاح،ابو حمزة،و گوش دادن به نوای دل انگیز دعای سحر. خدا رو شاکرم که باز دیدمت،اما.. آره دوست خوبم باز من و تو در کنار هم هستیم و جای عزیزترین صاحب خونه خالی است.با خودم میگفتم شاید امسال که میایی دیگر جایش خالی نباشد اما نشد. آری جای آقا و صاحب هردومون خالی است و اینگونه بهارمون آنچنان که باید صفا نداره.خوش به حالت که لااقل تو لایق دیدنش هستی.هرسال که تو میای از خدا میخوام که منم بتونم باهات بیام برای زیارتش هر روز دعا کنان میگویم اللهم ارزقنی حجّ بیتک الحرام فی عامی هذا و فی کل عام،اما گویی صدایی میگوید:کَلّا،ببند دهانت را. من که لایق نیستم ولی تو که هر روز در کنارش مهمانی سلام من ناقابل رو هم برسون و بهش بگو:واغفر لی تلک الذنوب العظام،فانّه لا یغفرها غیرک.

---------------------------------------------------------------------------------------

درد و دلی با خدای مهربان در تنهایی خویش

بارالها!در این دنیای رنگارنگ و پر از تناقض اگر رهایم کنی چه کسی برای من می ماند؟ تنهایم،تنها تر از همیشه،پر از غصه،ولی با همه این ها خدای من امید دارم.امید به رحیمیتت.امید به قشنگ ترین اسمی که آفریده ای،امید به رحمة الله الواسعة،امید به اسم حسین ات. خدایا اگر بار سنگین گناهانم عامل رنجش و عذابم است جز تو چه کسی می تواند آنها را ببخشد و بارم را سبک کند؟ اگر گنه کارم دلیل بر دشمنیم نیست. اگر تو از من روی برگردانی من چه کنم؟اگر گناهانی که باعث مستجاب نشدن دعاهایم می شود را نبخشی وای بر من. پروردگارا!تو مهربانتر و رحیمتر و غافر تر از آنی که به من رحم نکنی. خداوندا کمکم کن.بهم صبر بده و در برابر سختی ها مقاومم کن. مولای من!خصومت و بدی ها و شر دشمنانم را به خودشان برگردان و به دوستانم خیر کثیر عطا فرما.بار پروردگارا!مرا بیامرز،پدر و مادرم را بیامرز و پدر و مادرشان را نیز هم و مومنین و مسلمین جهان را بیامرز. محبوب من ما ار لحظه ای به خودمان وامگذار و عاقبت به خیرمان کن.

آمین یا رب العالمین

دل نوشته شماره 1

farshadhadad — Fri, 14 Aug 2009 07:10:18 GMT

(آرامش)

خسته ام،خسته از ناملایمتی ها،از خروش طوفان ها،از امواج دریاها و تلاطم کشتی ها.راستی!به کجا چنین شتابان؟آه که آرامش چه واژه بی معناییست!گویی آرامش به غلط معنا شده است.آری این چنین است ارامش:

«آ»گویی همان آزار است

«ر»همان رنج

«ا»همان اضطراب

«م»همان مشکلات

«ش»به معنی شر«مِن شرّالوسواس الخناس»

آری اگر چنین باشد زندگی ام سرشار است از آرامش و من آرامم و آرامش چه زیباست و لذت بخش