عرض تسلیت دارم به مناسبت ایام شهادت مادر همه شیعیان جهان فاطمه زهرا (س) خدمت امام زمان و همچنین شما خوبان و محبین حضرتش.

مناسب دونستم در این فرصت پیش آمده چند خطی برای دل خودم و به قولی بیداری خودم هم که شده قطره ای از شخصیت والای حضرت زهرا را که خداوند در قرآن به پیامبر میفرماید:و ما ادراک ما لیلة القدر را برای خودم یاد آوری کنم و در محضر شما خوبان درس پس بدم.دلم میخواست مطالبی در اثبات حقانیت حضرتش بنویسم ولی متاسفانه فرصتی نیست لذا به ذکر این چند خط اکتفا میکنم.

در مورد وجود و آفرینش و ماهیت وجودی خانم عرضی ندارم اونها مطالبی عظیم است که علمای بزرگ توان پاسخ گویی دارند چون من خودم در جمله اول زیارت حضرت در مفاتیح موندم که اونجا گفته میشود تو آفریده شده ای قبل اینکه آفریده شوی.

اما مطلبی که بیشتر به درد ما میخورد این است که کار حضرت زهرا چه بود؟

دفاع از همسر؟فداکاری از شوهر؟آیا قضیه مدینه فقط سیلی خوردن و اونگونه بی احترامی به ایشان بود؟

من ناچیز از شنیده هایم اینگونه فهمیدم که آقا فرشاد حضرت زهرا از این کارش هدف داشت.او میدانست که حق را فرو گذاشتند و باطل را برافراشتند و با این کارشون همانطور که در خطبه غدیریه میفرمایند عالم را نابود کردند.او دفاع از همسر نکرد او دفاع از دین و خدا و در نهایت دفاع از ما کرد.او میدانست با کار مردم آن زمان اگر خاموش نشیند من امروز به باطل خواهم رفت.

کار حضرت در روز هجوم به خانه چه بود؟هدف از اینکه کمربند حضرت علی را میکشید و ۴۰ مرد هم علی را میکشیدند چه بود؟

در آن روز نبوت ختم شده بود و پیامبر هم شهید شده بود حضرت علی (ع) رو هم که دست بسته به مسجد میبردند و او اجازه اعتراض نداشت حال چه کسی باید نبوت را به امامت متصل کند؟آری حضرت یا بهتر بگویم مادر ما با شهادت خودش و آنگونه مبارزه با نامردان زمان نبوت را به امامت متصل کرد وگرنه اسلام از بین رفته بود و او ولایت را زنده نگه داشت.این را من میگویم که اگر حضرت زهرا به مقام امامت نرسید چون این مقام برای حضرتش بسی ناچیز بود و توانست با اون همه درد و رنج که حتما شنیده اید خودش را به مسجد برساند و علی را بیرون بیاورد و جلوی بیعت را بگیرد.او فدایی راه اسلام است.او خودش را فدا کرد تا راه برای ما باز شود.مادر از او دلسوزتر یافته ایم؟؟

با اینکه مطلب ناقص است ولی مجالی نیست.امیدوارم توانسته باشم منظور را برسانم.

حال سوال اینجاست که با فداکاری مادرمان ما برای او چه میکنیم؟آیا در فکر جبران زحمات او هستیم؟آیا به مادر پهلو شکسته خود کمک میکنیم؟آیا زیر بازوانش را میگیریم؟

کاش یکم کمکش کنیم.چگونه؟مگر میشود زیر بازوانش را گرفت؟مگر میشود قدری از درد سینه اش کم کرد؟

آری میشود...

طرف خدمت امام صادق آمد و گریان گفت آقا من برای مادرتون خیلی ناراحتم و خیلی دوست داشتم آن روز در مدینه بودم و به ایشان کمک میکردم.حضرت فرمودند:آیا میخواهی به مادر ما کمک کنی؟زیر بغلش را بگیری؟فرد گفت آری.چگونه؟حضرت فرمودند تا میتوانی برای جد غریب ما حسین(ع) گریه کن.

اگر ما امروز راه امام حسین را برویم و نهضت حسینی را که به چه زیبایی شهید مطهری در موردش کتاب نوشته است را زنده نگه داریم به مادرمون کمک کرده ایم.اما نه کمک به جسم او.بلکه همانطور که او توانست ولایت را زنده نگه دارد ما هم میتوانیم در این راه به او کمک کنیم.تمام تلاش دشمن مخصوصا دشمنان داخلی از بین بردن نهضت والای حسینی است و خاموش کردن چراغ دین.میبینیم امروزه چگونه به هیئات گیر میدهند و هر روز بهانه های مختلف می آورند روزی میگویند تا ۱۰ شب تعطیل کنید یه روز سینه زدن را محکوم میکنند یه روز به علامت ها گیر میدهند و با اعمالشون روی دربی که بر جسم حضرت افتاده بود لگد گذاشته و عبور میکنند.ما با اعمال و رفتارمون و عشق حسینی و زنده نگه داشتم راه انبیا و امامان میتوانیم به اسلام و مادرمان حضرت زهرا کمک کنیم.خدا کند که شرمنده او نشویم..

در پایان اشاره کوچکی میکنم به این روزها و ایام انتخابات که خیلی دوران حساسی هست و اگر به دشمنان داخلی اجازه مانور داده شود که به قول معروف الروضة الحسین فاتحه.سعی میکنم مطلبی در این خصوص جداگانه بنویسم.

باید دقت کنیم که دشمنان حضرت زهرا بر عرصه کار نیایند.

خداوند عاقبت ما را به خیر کند.

ببخشید از پر حرفی هام.

یا منتقم انتقم.به امید روزی که مهدی موعود انتقام خون مادرش را بگیرد..